เรื่องเล่า “คนเราจะมีเวลา…ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอีกสักกี่วัน”

เช้าวันหนึ่ง.. ภรรย าบอกกับสามีว่า “วันนี้ ฉันจะกลับบ้านไปเยื่ยมแม่ คุณจะ

ขับรถไปส่งฉันหน่อยได้ไหมฝนตกหนักแบบนี้ ไปรถโดยสารไม่สะดวกเลย”..

สามี.. ซึ่งหน้าตาบูดบึ้งมาตั้งแต่เช้าไม่ตอบภรรย า.. แต่กลับกระชากเสียง

ถามกลับไปว่า..“เมื่อวาน เธอซื้อเสื้อใหม่ มาใช่ไหม..เธอรับปากฉันแล้วนะ

ว่าจะไม่ใช่เงินฟุ่มเฟือยเรายังต้องผ่อนบ้าน ผ่อนรถ ส่งลูกเรียนค่าใช้จ่ายเยอะแยะ..

ทำไม..ไม่ช่วยกันประหยัด!!”ภรรย า ..พูดออกมา เสียงเบาๆ อย่างคนรู้สึกผิด ว่า

“ที่แท้..คุณโกรธเรื่องนี้นี่เอง”..ภรรย า.. ก้มหน้าจัดเสื้อผ้าเงียบๆ แล้วบอกสามีว่า..

“วันนี้ มีรถโดยสารเข้าเมืองแค่เที่ยวเดียวฉันคงต้องรีบไปแล้วหละ..คุณไม่ต้องไปส่งก็ได้..”

แล้วเธอก็ออกบ้านไป โดยสามีไม่สนใจเลย เพราะยังโกรธอยู่มาก..ประมาณครึ่งชั่วโมง

ผ่านไป..สามีได้ยินเสียงเอะอะ บนถนน..จึงออกไปดู แล้วจึงได้ยินผู้คนตะโกนกันว่า

ฝนที่ตกหนัก เซาะตลิ่งจนสะพานเข้าเมืองได้ขาดลงมีรถเมล์คันหนึ่ง ตกลงไปในน้ำด้วย..

สามี..ได้ยินดังนั้น ตกใจมากกระโดดออกจากบ้านไปทันที เมื่อไปถึงแม่น้ำ.. รถเมล์ที่ถูก

เก็บกู้จากน้ำเหลือ เพียงซากเหล็กสัมภาระกระเป๋าต่างๆ ของผู้โดยสารกระจัดกระจายมีการ

หามร่าง ของผู้เสี ยชีวิต คนแล้วคนเล่า ขึ้นมาจากแม่น้ำ..ชายหนุ่ม เฝ้ามองหาภรรย า ..

ก็ไม่พบก็เสียใจเจียน สิ้นสติ..เฝ้าถามหน่ วยกู้ภัยที่ทำงานอยู่ว่า “เห็นภรรย าผมบ้างไหมๆๆๆ

เธอใส่เสื้อสีแดง กางเกงสีดำ” ทุกคนส่ายหน้า… บอกว่าไม่เห็นเวลาผ่านไป จนเกือบเย็นกู้ภัย

หยุดการทำงาน เพราะไม่มีผู้เสี ยชีวิตที่หาพบแล้ว จึงบอกชายหนุ่มว่า.. “หักห้ามใจเถอะนะ

ภรรย าคุณ คงโดนน้ำพัดไปไกลแล้ว” ชายหนุ่มเดินกลับบ้าน เหมือนคนไม่มีวิญญาณ ร้องไห้ไป

คร่ำครวญไปตลอดทาง ในใจของเขา เฝ้าแต่คร่ำครวญว่า “ทำไมๆๆๆ เราไม่ขับรถไปส่งเธอนะ…

เราไปด่าเธอทำไมว่าใช้เงินฟุ่มเฟือย เสื้อตัวเดียว มันจะราคาเท่าไหร่กัน” แต่เมื่อกลับถึงบ้าน

คาดไม่ถึงว่า..ภรรย ากลับนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารมีอาหาร อยู่บนโต๊ะ..ในมือเธอ มีเสื้อกันหนาวเก่า

ตัวหนึ่ง ซึ่งเธอกำลังเย็บซ่อมชายเสื้อที่รุ่ยอยู่..“คุณไปไหนมาคะ .. “.. ภรรย ายังพูดไม่ทันจบสามี

ก็ตรงเข้าไปกอดเธอจนแน่น..“คุณเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม ..วันนี้ ฉันมัวเอาเสื้อไปคืนที่ร้าน เสียเวลา

อ้อนวอนให้เขารับคืนไปมากเลย ไปขึ้นรถเมล์ไม่ทัน..อากาศจะหนาวแล้ว ฉันเลยรื้อเสื้อเก่ามาซ่อม

ก็พอใส่ได้อีกหลายปีนะคะ ฉันนี่แ ย่จริงๆ ของเก่าก็ยังมี ไปซื้อของใหม่มาทำไม”

***เรื่องบางเรื่อง.. เราโกรธจนลืมไปว่า มันไม่สำคัญเทียบเท่ากับ “ความสุข” ของเราเลยนะ

เรื่องบางเรื่อง..ไม่สำคัญเท่ากับ “ความสุข” ของคนที่เรารัก..เรามีเวลาในโลกนี้… จำกัด..เวลาที่ใช้

ร่วมกัน ….ยิ่งจำกัด..อะไรที่ไม่สำคัญมาก พอก็อย่านำมาเป็นอารมณ์มากมายนักเลย***

Related Posts